คนธรรมดา

วันเวลาที่แสนสวยงามของเรา อาจจบเท่านั้น 
เป็นเพียงเพราะเราใช้มันทำให้กันและกัน ต้องเสียใจ 
เมื่อความเป็นจริงวันวานเมื่อวานนั้นผ่านไป 
แต่เรายังหวัง ให้รักที่เหลือเจือจางเป็นดั่งเดิมทุกอย่าง 

เราใฝ่ไปเกินฝัน จนเป็นความไม่เข้าใจ 
เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น ไม่เว้นแม้รัก 
ที่ผูกพันและเสียดาย 
จนวันหนึ่งมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก 

บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา 
บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป 
บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ 
ในความหมายรักลึกซึ้ง และแสนยิ่งใหญ่ 
กว่าใครครอบครอง 

เราเคยคิดว่า เราสองเราก็ต่าง เข้าใจในรัก 
และพยายามทำเหมือนว่าเรารู้จัก ความไว้ใจ 
ก็เคยสัญญาว่าไม่ครอบครอง เราแค่ประคองกันไว้ 
แต่ความรักนั้นทำให้ทุกอย่างมันไม่ง่าย 

แล้วมันจะผ่านพ้นไปหรือเปล่า แล้วเราจะลืมได้เมื่อไร 
แล้วใจที่พังยับเยินใครจะเอาไว้ ...... 

รัก คือที่มาของความสุข แต่รักก็เอามันคืนไป 
ไม่รู้ ใครบอกฉันซักทีว่า ความรัก...

มันคืออะไร มันคืออะไร ใครบอกฉัน.....