(per nje miken time qe dashuria e saj na ndau)

          Ska gjë...shko!!!

Ska gjë...mund të shkosh,

do mund tia dal dhe vetëm,

do mund të jetoj me imazhin tënd,

Ska gjë...është e vërteta që do mbajë në çdo vënd.

Mos fol tani ska vënd më për fjalë,

e as trishtim...se imazhi i saj do mbesë si kujtim.

Përqafomë fort...se hera e fundit është,

nuk dua lot në portretin tënd.

Më bëre të lumtur nuk mund ta mohoj,

të ndihem mirë më bëre...por tani duhet të shkosh.

Do mbesesh e pa harruar...gjithmonë një dëshirë.

 (poezi thjesht)

-Tek rri më sheh në heshtje dhe mua më len pa fjalë!Sa dua një përkëdhelje...ta puth syrin tan!Ato sy të bukur jeshil që aq shumë Ty të shkojnë, njëpasqyrim i denjë real i bukurisë...Ti rrin & vetëm vështron!Nuk dua ta humb kët çast & doren ta shtrëngoj, jo sdua mëtë flas por vetëm të shikoj! E gjithë kjo mjafton ta dush më shumë jeten, të shohësh në syrin tënd...portretin e sëvërtetës! Por me kaq përfundoj i ëmbli vështrim, çërpikët u bënë xhelozë...tani venë e vinë.

- Përse rëndshëm troket në dyert e zemrës sime,E rrahjet i mbush me trishtim, përse ndalesh ne udhna t’largta,Të shikosh në ka ndjenja rizgjim. Pse troket pa fund në deren ku dhoma yte dikur ishte, duke ditur se aty është mbyllë përgjithmonë! Përse me frymë më prek aq hijshëm, largohu nga mua, nuk dua ta ndjej më atë aromë. Shko kujto ditën që ike lamtumirën që më dhe, mos trokit më fuqishëm, se dyert si hap më asgjë.
   

Se njoh më ndjenjën dashuri..

që kur ty më nuk të shoh..

Se njoh sepse më sma tregon njeri..

Dhe më në zemër atë askush se zgjon..

Gënjenim dikur dhe iknim pa leje..

Lendinave të pa fundme të ndjenjes sonë..

Bregu detit shpesh na zinte nata..

Ku ti koken e mbështesje në kraharor..

Sa marrëzisht e deshem njëri - tjetrin..

Aq sa fundin se menduam..

Deheshim në valet e detit..