Μέσα σε μια κοινωνία θέλουμε να ζούμε,
με μια πνοή, με μια ανάσα συνεχώς να προσπαθούμε,
στους γύρω μας να επιβληθούμε είτε να αγαπηθούμε.
Όντας όμως αδύναμοι και από τη ζωή καταρρακωμένοι,
απλά πλέουμε ολομόναχοι δίχως νόημα θλιμμένοι,
σε πελάγη απαισιοδοξίας, μιζέριας και ματαιοδοξίας.
Απομονωμένοι από τον διπλανό,
χαμένοι σε έναν ψεύτικο εαυτό,
ψάχνουμε απελπισμένα για το ελπιδοφόρο φως,
χωρίς πραγματικά να αναρωτιόμαστε το γιατί ή πως…
Άραγε γεννηθήκαμε νεκροί,
δίχως σώμα, δίχως πνεύμα, δίχως ψυχή
ή καταλήξαμε κενοί στο δρόμο για την επιστροφή;
Άραγε υπάρχει τελικά λόγος που υπάρχουμε,
που το βιβλίο των χρόνων μας γράφουμε
ή όλα αυτά είναι κατασκευάσματα δικά μας,
επειδή δεν υπάρχουμε;
Add as a Friend
Send Message
Leave Comment
Add to Favorites
Give 'em Five
Use This Skin
Report Abuse
